zondag 15 januari 2012

Extreme lonen verbranden de westerse economie.

Extreme lonen verbranden de westerse economie en de wereldvrede.
De adellijke families en kapitalisten die met macht of geweld door de eeuwen de middelen en rijkdom naar zich trokken en de bevolking uitbuitte voor persoonlijk welzijn, ontrokken met hun systeem van uitbuiting de middelen aan de massa, waardoor handel beperkt bleef tot een minderheid van zelf benoemde edelen.
De moderne ontwikkelingen kende in Europa, onder het opkomende socialisme en vooral onder het Duits Nationaal Socialistisch regime, kortweg “Nazi regime”, in de helft der 20ste eeuw een steile opwaartse vlucht.
De doelstelling van Hitler om de arbeider te laten genieten van de moderne vooruitgang, weerspiegeld in de ontwikkeling van de personenwagen voor het volk, Volks Wagen, kortweg “VW” en de massa productie die zowel voor dit doel als voor het op peil houden van de oorlogsmachine nodig was, brachten een steile klim van de industrie en bijhorende tewerkstelling, dat zich ook vertaalde in de stijgende inkomens van de tewerkgestelde. De macht van dit regime was de redelijke spreiding van kapitaal onder de deelnemers waardoor de koopkracht in evenredigheid verspreid werd. De oorlog bracht een tweede evolutie op gang, namelijk de noodzaak aan meer arbeidskrachten en snellere producties, waardoor ook vrouwen werden ingezet om aanvoervereiste in te vullen, waardoor de weg open lag naar het tweede inkomen en hogere familiale koopkracht.
Onder impuls van de oude adellijke garde werd de balans die het Nazie regime bewerkte verstoord, en trok de adel daar waar ze door het nazi regime niet ontzet waren, geleidelijk de macht terug naar hun rangen, een opzet dat voor vele van hen, dank zij hun inkomsten en aandelen van overzeese kolonies en exploitaties, mogelijk was.
Vooral lage lonen in arme landen en kolonies en slavernij creëerde uitbundig rijke families die door hun uitbundige koopkracht ook armere leden in onze maatschappij extra werk gingen bieden. Gelijktijdig was er de opkomende industrialisering en massa producties van gebruiksvoorwerpen voor particulier gebruik en huishoudelijke of familiale behoefte die de omzet van dergelijke producten aanwakkerde, waardoor meer families hiervan gebruik gingen maken.
De welstand groeide als kolen in het voorjaar, doch de werkende krachten eisten steeds meer aandeel voor zicht op. Dat eisen van aangestelde beheerders moeilijk konden genegeerd worden, gezien net zij de molen draaiend moesten houden, is onder gegeven omstandigheden begrijpelijk. Massa productie had immers de opbouw van grootschalige bedrijven in het leven geroepen, waardoor de leiding van een bedrijf een grondige kennis en inzicht in organisatie vereiste, net zoals de complexe en complete planning van aankoop, producties, verkoop en distributie, waardoor bekwaamheid van de beheerders een steeds hoger vereiste zou stellen en het overleven van een bedrijf zou bepalen. De looneisen deinde echter uit naar hogere lonen voor allen die een lastige of veeleisende functie in moest vullen, een spiraal van eisen die de ondernemers er toe brachten om de lonen der massa laag geschoolden en ongeschoolden op de werkvloer te beknotten. Ook de overheden trokken geleidelijk de vergoedingen voor hun beheersers op, waardoor hun rangen van hoog tot laag hogere eisen en vergoedingen gingen eisen. De verschillen in loon toekenning bleven vooral in koninkrijken extreem terwijl de breuk tussen arm en rijk bleef zoals in de middeleeuwen, en vele gezinnen moesten overleven door een tweede inkomen toe te voegen.
Groots opgezette productiviteit eiste ook de voordurende omzet terwijl kleine bedrijfjes hun deel opeiste en de concurrentieslag de prijzen drukte waardoor de afzet bleef toenemen. Vele ondernemingsgezinde die hun kans zagen gingen tot het opzetten van een eigen onderneming over, waardoor uiteindelijk het aanbod de vraag zou overschrijden.
Voordurende looneisen en stijgend aanbod botsen echter tegen de door de koude oorlog en westerse manipulatie gevorderde Aziatische landen, die hun technologie en ontwikkeling naar westerse normen gingen aanpassen om deze echter uiteindelijk te verbeteren, waardoor zij momenteel een groot deel van de westerse markt wisten in te palmen. Opkomst van Oost Azië betekend echter een concurrentie die we met onze westerse asociale wereld nauwelijks aankunnen, terwijl onze leiders slechts behept zijn van het streven naar ziekelijke en persoonlijke glorie en rijkdommen, buiten alle proporties, en de oude adellijke garde als koningen nog in vele Europese landen hun aloude spel van plundering van de bevolking verder zetten, of van achter de coulissen als industriële, eigenaars of aandeelhouders, de touwtjes en macht via de kapitaalkracht behouden en manipuleren.
Markt verzadiging en dalende koopkracht in westerse landen, zullen uiteindelijk de afzet stagneren, terwijl de productiecapaciteit der westerse bedrijven door de concurrentiestrijd verder wordt opgevoerd en bedrijven blijven vluchten naar landen let lage loonkosten om concurrenten voor te blijven. De oververzadigde markt en de stijgende druk vanuit de nieuwe industrielanden dwingen echter vele van onze bedrijven de keuze te maken tussen de verhuis naar gebieden met lage lonen of door de concurrentie onder de voet gelopen te worden.
De verhuis van bedrijven naar de derdewereld heeft echter een nefaste weerslag op de koopkracht van de westerse bevolking door banen verlies, wat aanvankelijk door overheden werd opgevangen door het aanwakkeren van dienstverleningen, waardoor nieuwe banen werden gecreëerd, doch wat de inkomsten der overheden niet stimuleerde, en waardoor tekorten in nationale inkomsten ontstonden.
Zelfs het kleinste kind moet begrijpen dat de gang van zaken zoals deze zich vandaag in de moderne westerse maatschappij voordoet, de ondergang van de economie die ondersteund door massaal krediet, door de stagnering en hoge schuldenlasten als aan kaartenhuisje dooreen zakt. Vooral de politiek die gericht was op het gewennen van de bevolking in de derdewereld aan westerse consumptie, door hen onder allerlei voorwendsels massaal toe te laten in westerse landen, en zo de omzet van westerse producten ook in de derde wereld op gang te brengen was een grove misrekening. De derdewereldburger in tropische gebieden kan ook vandaag in vele gebieden overleven zonder dure westerse technologie en middelen, en is veelal niet geïnteresseerd in westerse luxe, en mist veelal de typisch westerse drang om zich via bezittingen te verheerlijken en aanzien te verschaffen.
Het westen kan zijn economie slechts redden door afbouw naar reële normen en gerichtheid naar de eigen markt, daar de afzet op intercontinentaal gebied door transporten, te duur dreigt te worden, en de concurrentie van de nieuwe en vooral Oost Aziatische landen te sterk is. De economie redden betekend echter het uitsluiten van het parasitisme, in alle lagen van de bevolking, en overschakelen op gezonde vergoeding van de werknemer, terwijl de over automatisering zal moeten inkrimpen en de maatschappij de over consumptie op alle terreinen zal moeten inperken.
De kans dat de westerse individualist in zal kunnen binden is echter klein, terwijl tot op dit ogenblik, en in volle crisis, er weinig te merken valt van degelijke herschikkingen. Het westen dat zich democratisch noemt is een hopeloze corrupte puinhoop, waar de rijkste blijven graaien, mogelijk tot aan de alles vernietigende instorting, tenzij er eerder een massaal volkverzet of burgeroorlog de macht van de oude adellijke kaders onderuit haalt, en echte democratie een kans krijgt.
Men kan zich echter de vraag stellen of het egoïsme en egocentrisme dat vooral gevoed wordt door gebrek aan sociaal inzicht en intelligentie, ooit voldoende zal kunnen steunen op de ontwikkeling van de westerse massa, die op sociaal vlak nauwelijks verder gevorderd is dan duizenden jaren geleden, en geweld nog steeds verheerlijkt. Geregeerd door regeringen die moorden en plunderen, slechts voor eigen genoegen, glorie, overvloed en rijkdommen, de Romeinse circussen indachtig, en gedoogd door de meerderheden der bevolkingsmassa.
De aanwezigheid van zetelende koningshuizen zegt genoeg, en verklaard de extreme uitbuiting in sommige van deze koninkrijken, terwijl hun aanwezigheid elke reële democratie verhinderd en waarbij België en Engeland de extreme uitersten vormen.
Vooral België dat uitspringt met een hoog gemiddeld inkomen per gezin, telt een verrassende grote menigte die beneden een extreem laag bepaald minimum inkomen moet zien te overleven, terwijl het lakse beleid de criminaliteit extreem aanwakkert, wat van een land dat geregeerd wordt via corruptie en schending van eigen wetten, niet verwonderlijk is. België bij uitstek het land waar de bevolking zelf geen klacht neer kan leggen tegen onwettig en extreem onrecht waarbij overheden en het koningshuis betrokken zijn. Waar onder impuls van de vorst de democratische meerderheid, slag op keer aan de kant wordt gezet, of waar de koning het weet te klaren om minderheden die elkaar rauw lusten, gaan samenspannen om de meerderheid te nekken, een land en het volk mee in de economische afgrond wordt gesleurd.
Nee, in Europa en het westen is er tot de dag van vandaag nauwelijks sprake van sociale ontwikkeling, terwijl deze landen het meest roepen op recht en rechten van hun burgers, alsof zij deze respecteren, doch het zijn bij uitstek de westerse mogendheden die de rechten van de bevolking subtiel negeren, en hun bevolking mee in de afgrond sleuren.